179 صفحه
شابک: 0-4-94230-600-978
95000 ریال
قطع: رقعی (۱۴/۵ در ۲۱/۵)

جنوب مرز، غرب خورشید

... گفت: «دنیای ما هم دقیقاً همون‌جوریه. بارون بیاد گلا می‌شکفن. بارون نیاد پژمرده می‌شن. مارمولکا حشره‌های کوچیکو می‌خورن، پرنده‌ها هم مارمولکا رو. اما آخرش همه‌شون می‌میرن. می‌میرن و خشک می‌شن. یه نسل می‌میره و نسل بعدی جاشو می‌گیره. همیشه همین‌طوریه. هزار جور می‌شه زندگی کرد و هزارجور می‌شه مرد. اما آخرش عیناً یکیه. تنها چیزی که باقی می‌مونه کویره.»
همه همین‌طور پشت سر هم ناپدید می‌شوند. بعضی چیزها یک‌باره محو می‌شود، انگار ناگهان آن‌ها را برچیده‌اند. بعضی دیگر به‌آهستگی در مه کم‌رنگ‌تر و کم‌رنگ‌تر می‌شود... و تنها چیزی که باقی می‌ماند کویر است.
وقتی از بار بیرون آمدم چیزی به طلوع خورشید نمانده بود و بارانی ملایم بر خیابان اصلی آئویاما می‌بارید. بیش‌ازحد خسته بودم. قطرات باران بی هیچ صدایی ساختمان‌های بلند را خیس می‌کرد، ساختمان‌هایی که مثل سنگ قبر کنار هم ردیف شده بود. اتوموبیلم را در پارکینگ بار گذاشتم و پیاده مسیر خانه را پیش گرفتم. در میان راه بر لبه‌ی حفاظ کنار خیابان نشستم و کلاغ بزرگی را تماشا کردم که نشسته بر یک چراغ راهنمایی قارقار می‌کرد. ساعت چهار صبح خیابان آشفته و کثیف به‌نظر می‌رسید. سایه‌ی تباهی و گسیختگی همه‌جا در کمین نشسته بود و من هم بخشی از آن بودم. مثل سایه‌یی که بر دیوار افتاده باشد...